Aktualności
Qui rogat, non errat
kto pyta, nie błądzi

Prawo Spadkowe

2013-02-21

Zapis windykacyjny, został wprowadzony do ustawy Kodeks cywilny nowelą z dnia 18 marca 2011 roku (Dz. U. Nr 85, poz. 458) zmieniającą niniejszą ustawę z dniem 23 października 2011 roku. Zapis windykacyjny jest kolejnym sposobem testamentowego rozrządzenia jakiego może dokonać spadkodawca obok postanowienia, ustanowienia wykonawcy testamentu, czy zapisu zwykłego.
W testamencie sporządzonym w formie aktu notarialnego spadkodawca może ustanowić zapis na rzecz oznaczonej osoby. Z treści tegoż zapisu musi jednoznacznie wynikać, że wolą spadkodawcy jest, aby wskazana osoba nabyła przedmiot zapisu z chwilą otwarcia spadku. Z chwilą otwarcia spadku zapisobierca ustanowiony w trybie zapisu windykacyjnego staje się właścicielem (a jedynie nie wierzycielem) przedmiotu zapisu. Zatem, skutki zapisu windykacyjnego w postaci przejścia przedmiotu zapisu na zapisobiercę powstają ex lege (z mocy prawa) w chwili otwarcia spadku.
Nie ma przeszkód, by zapis windykacyjny został ustanowiony na rzecz kilku osób, wówczas wielkość udziałów we wspólnym prawie powinna zostać określona w testamencie, a gdy brak jest takiego postanowienia zastosowanie znajdzie art. 960 w zw. z art. 981(5) kodeksu cywilnego.
Przedmiotem zapisu windykacyjnego może być:
1.    rzecz oznaczona co do tożsamości,
2.    zbywalne prawo majątkowe,
3.    przedsiębiorstwo lub gospodarstwo rolne,
4.    ustanowienie na rzecz zapisobiercy użytkowania lub służebności (osobistej lub gruntowej).

Zapis windykacyjny jest bezskuteczny, jeżeli w chwili otwarcia spadku przedmiot zapisu nie należy do spadkodawcy albo spadkodawca był zobowiązany do jego zbycia. Natomiast, w przypadku gdy przedmiotem zapisu jest użytkowanie lub służebność, zapis jest bezskuteczny, gdy w chwili otwarcia spadku przedmiot majątkowy, który miał być obciążony użytkowaniem lub służebnością nie należy do spadku albo spadkodawca był zobowiązany do jego zbycia.

Podstawa prawna:
ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny  (art. 981¹ i nast.) – Dz. U. nr 19, poz. 93 z późn.zm.


Rozdział II
Zapis windykacyjny
Art. 9811. § 1. W testamencie sporządzonym w formie aktu notarialnego spadkodawca może postanowić, że oznaczona osoba nabywa przedmiot zapisu z chwilą otwarcia spadku (zapis windykacyjny).
§ 2.
Art. 9812.
Art. 9813. § 1. Zastrzeżenie warunku lub terminu uczynione przy ustanawianiu zapisu windykacyjnego uważa się za nieistniejące. Jeżeli jednak z treści testamentu lub z okoliczności wynika, że bez takiego zastrzeżenia zapis nie zostałby uczyniony, zapis windykacyjny jest nieważny. Przepisów tych nie stosuje się, jeżeli ziszczenie się lub nieziszczenie się warunku albo nadejście terminu nastąpiło przed otwarciem spadku.
§ 2. Zapis windykacyjny nieważny ze względu na zastrzeżenie warunku lub terminu wywołuje skutki zapisu zwykłego uczynionego pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu, chyba że co innego wynika z treści testamentu lub z okoliczności.
Art. 9814. Spadkodawca może obciążyć zapisem zwykłym osobę, na której rzecz uczynił zapis windykacyjny.
Art. 9815. Przepisy o powołaniu spadkobiercy, przyjęciu i odrzuceniu spadku, o zdolności do dziedziczenia i o niegodności stosuje się odpowiednio do zapisów windykacyjnych.
Art. 9816. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale oraz w przepisach szczególnych do zapisu windykacyjnego stosuje się odpowiednio przepisy o zapisie zwykłym.

1. Przedmiot zapisu windykacyjnego, którym może być:

a) rzecz oznaczona co do tożsamości,

b) zbywalne prawo majątkowe,

c) przedsiębiorstwo lub gospodarstwo rolne,

d) ustanowienie na rzecz zapisobiercy użytkowania lub służebności może być dokonane tylko aktem notarialnym.

2. Zapisobierca windykacyjny nie jest uczestnikiem czynności notarialnej ustanowienia tego zapisu.


 

 

 

Kancelaria Radcy Prawnego
Eliza Krause

Telefon:
61 653 04 07
605 219 801
Fax:
61 653 07 07
Adres:
ul. Świetlana 26, 60-151 Poznań